‘Spontaan kreeg ik tranen van blijdschap’

Gedachteloos wreef ik door mijn haar. Een hele pluk haar bleef aan mijn vingers kleven. Opnieuw ging mijn hand automatisch richting mijn hoofdhaar. Het kan niet waar zijn, dacht ik nog. En daar zat ik dan, met mijn handen in het haar en weer een hele pluk eruit. Mijn mooie lokken lagen levenloos op mijn schoot. 'Hoezo? Dit kan niet. Dit ben ik niet!' Ik keek vol afschuw en onbegrip in de spiegel. Ik kon wel huilen, en werd boos op mezelf. Net nu ik van plan was om mijn haar te laten groeien, viel mijn haar uit. Ik durfde niet langer naar mezelf in de spiegel te kijken, noch mijn haar aan te raken. Niet kammen, wassen en wachten op een wonder? Zo kon ik mij de eerste tijd niet meer vertonen. Hoe zouden ze reageren op mijn werk? lees verder