Eten is een sociale aangelegenheid: een koekje bij de koffie, een drankje op een zonnig terras. Je associeert eten met gezelligheid en een verbondenheid. Eten is vaak ook iets vanzelfsprekends. Kanker kan echter heel wat roet in het eten gooien. lees verder
Vanaf de diagnose van een ernstige ziekte zoals kanker verandert alles in je leven. Je komt terecht in de ‘medische molen’ waarin weinig ruimte is voor emoties en het verwerken van de schok. Het kan voelen alsof je de controle over je lichaam en toekomst verliest, en je raakt in een soort 'overlevingsmodus'. Alles moet verwerkt worden, een plek krijgen, en dat kan een uitdaging zijn zonder enig houvast en vertrouwen. lees verder
Eigenlijk had niemand me erop voorbereid. Toen mijn borst moest worden geamputeerd omdat er een tumor in bleek te zitten, heb ik er nooit bij stilgestaan, hoe die lege plek aan mijn lijf zou voelen. Ik was alleen maar blij dat ik er op tijd bij was en alles goed kon worden weggehaald. De chemotherapie en bestralingen waren heftig, maar daarna vond ik mezelf langzaam maar zeker weer een beetje terug. lees verder
Je wereld staat op zijn kop als je hoort dat je kanker hebt. Vanaf dat moment staat alles in het teken van de behandeling, overleven en genezen. Daar ligt op dat moment de absolute focus op, maar als die heftige tijd achter de rug is, wil je ook weer ‘gewoon’ verder met je leven. Soms blijven er echter vervelende ‘restklachten’ bestaan, zoals oedeem, pijnlijke verklevingen of stugge littekens, die je kwaliteit van leven behoorlijk kunnen beïnvloeden. lees verder
Het krijgen van kanker is op verschillende vlakken zeer ingrijpend. Dan kun je wel wat hulp gebruiken. Hulp bij het accepteren waarom dit jou, jouw kind of jouw dierbare overkomt. Hulp om jouw leven weer op de rit te krijgen tijdens of na een ziekteproces. Hulp bij het accepteren als je niet meer beter wordt. Hulp om met de dood of het verlies van een naaste om te gaan. lees verder
Naast alle emoties die erbij kwamen, moest ik mijn hoofd ook buigen over allerlei praktische zaken. Ik moest afspraken maken met artsen voor onderzoeken en behandelingen en zaken regelen met mijn werkgever, naar de apotheek om medicatie op te halen... Dit is eigenlijk nog maar een greep uit alles wat er op me afkwam. Alles rondom mijn ziekte was een voortstuwende kracht. Ik werd geleefd. Ik had nauwelijks de tijd en ruimte om alles een plekje te kunnen geven. In die tijd kon ik natuurlijk wel terugvallen op mijn dierbaren. Maar omdat ik hen niet altijd wilde opzadelen met mijn verdriet, angst en stress, kropte ik het op. Na mijn behandelingen en het terugkrijgen van de 'controle' merkte ik dat ik, ondanks enige opluchting, me nog steeds angstig en gestrest voelde. lees verder
Mis nooit meer een nummer!
meld je aan voor
de thuisbezorg-service
ivan foryou magazine!
Het magazine is natuurlijk gratis, maar wordt
voor slechts € 15,- per jaar 5x bij je thuisbezorgd
Meest besproken artikelen