• Eeuwige rust in de natuur

    Eeuwige rust in de natuur

    Een laatste rustplaats kiezen is niet een keuze die je zomaar even maakt. Er is veel om in overweging te nemen. Zo hebben we niet alleen rekening te houden met onze eigen wensen, maar ook die van onze nabestaanden. lees verder

  • Scheidingsproces voor iedereen

    Scheidingsproces voor iedereen

    De knoop doorhakken als je wilt scheiden blijft een moeilijke situatie. Al helemaal wanneer jij je er al jarenlang mentaal op voorbereid hebt. Het gevoel is bij jou langzamerhand doodgebloed, maar toen je de bom dropte bij je partner, was er totale verbazing. Hij of zij is eigenlijk helemaal niet klaar om te scheiden. Wanneer jullie dan in het scheidingsproces terecht komen, kan dit verschil tegen gaan werken. lees verder

  • Een open deur

    Een open deur

    In het twintigjarig jubileumjaar van Alexandra Markusse Uitvaartverzorging sluit ik op 1 oktober definitief de uitvaartwinkel aan de Kreukelmarkt te Goes. lees verder

  • Een eerste levensbehoefte

    Een eerste levensbehoefte

    Als iemand het van tevoren had voorspeld, hadden we diegene misschien niet geloofd. Zo abrupt als we opeens met zijn allen binnen moesten blijven. Elkaar niet meer konden opzoeken. Niet eens meer naar je werk kunnen gaan. lees verder

  • ‘Gek genoeg zijn we nu hechter dan voorheen’

    ‘Gek genoeg zijn we nu hechter dan voorheen’

    ‘Het kwam voor mij als de bekende donderslag bij heldere hemel toen ik er bij toeval achter kwam dat Bert een ander had. Toen hij thuiskwam, heb ik hem er meteen mee geconfronteerd. Hij ontkende het niet eens. Hij leek er zelfs spijt van te hebben. Het was nooit zijn bedoeling geweest, maar het was hem gewoon overkomen, zei hij. lees verder

  • ‘De toekomst ligt weer open voor haar’

    ‘De toekomst ligt weer open voor haar’

    ‘Waarom ben je steeds zo somber. Je bent nu toch weer beter?’, kreeg ze regelmatig te horen. De laatste bestraling lag inderdaad al enige tijd achter haar en haar oncoloog had haar verteld dat ze genezen was, maar de blijdschap daarover bleef uit. Jolanda was moe. Doodmoe. En somber, want altijd was er die knagende angst dat er toch nog een paar kwaadaardige cellen waren achtergebleven. lees verder