‘Trots en met opgeheven hoofd kijk ik nu weer naar mezelf’

Ik onderdruk mijn tranen en duw het kussen weg waar talloze haren op liggen. Mij zou dit niet gebeuren; ik had immers de coolcap-behandeling gehad.  Waarom nu, met een feestje in het vooruitzicht, en waarom ik? Diep teleur­gesteld kijk ik in de spiegel. Een chemohoofd is wat ik zie, met haar wat al het leven en glans heeft verloren. Ik durf mijn haar niet eens meer te kammen of te wassen. Als ik voorzichtig met mijn handen door mijn haar ga, schrik ik nog meer. Hele plukken haar heb ik in mijn hand. Dit verdien ik niet. Nee, niemand verdient dit. Ziek zijn en er ook ziek uitzien, dat wil ik niet! 'Kom op meid', spreek ik mezelf moed in, en ik maak een afspraak met Frans Koopal. lees verder